Επιστροφή στα σύμβολα!!!

Υπάρχουν δύο τύποι ζωής. Η καθημερινή, η ζωή του κυνηγιού της εκπλήρωσης των βασικών αναγκών, η πιο σωματοποιημένη και φθαρτή ζωή, η λεγόμενη ¨πραγματική¨ ζωή. Η ζωή που χρειάζεται πάντα να ζητάς μια μάνα να σου φέρνει το γάλα, που χρειάζεται ένα στήθος να σου δίνει το υγρό της αγάπης και δεν μπορείς να αναγνωρίσεις αν αυτό είναι αγάπη αλλά υποθέτεις ότι έτσι θα είναι.

Υπάρχει και  η ζωή των ιδεών, των συμβόλων, της θυσίας, της δοτικότητας και της πνευματικότητας. Μια ανώτερη, η ανώτατη μορφή ζωής, που όμως είναι δυσκατάληπτη, δυσνόητη, σχεδόν ως ιδανική δηλαδή και άπιαστη.
Ο κίνδυνος μεγάλος. Να χαθείς στην ψύχωσή της. Να χαθείς στο ανοριοθέτητο της, διότι μια συμβολική ζωή αν και χρειάζεται όρια, είναι δύσκολο να τα θέσει ένας άνθρωπος που δεν έχει ωριμάσει συναισθηματικά και "πραγματολογικά". Δηλαδή, χρειάζεται όριο να τεθεί ώστε να μην γίνει μαγική η ζωή, δηλαδή μη βιώσιμη.

Ποιο είναι όμως το όριο που πρέπει να τεθεί. Εδώ έρχεται ο ΛΟΓΟΣ. Εδώ έρχεται η ΑΡΜΟΝΙΑ. Εδώ έρχεται ο ΡΥΘΜΟΣ.  Είναι όμως τόσο δύσκολα περιγράψιμες και δυσνόητες έννοιες, που είναι τελικά εξατομικευμένες και εδώ έρχεται άλλη μια έννοια να προστεθεί, που είναι και ίσως το σύνολο των παραπάνω. Είναι η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ.
Είναι δηλαδή το κατά πόσο παίρνεις ευχαρίστηση, κατά πόσο προσφέρεις ευχαρίστηση, από τις πράξεις σου και από την φιλοσοφία σου. Δύο είναι οι ενδείξεις εδώ που οριοθετούν την φιλοσοφία ζωής που ακολουθείς από την ψυχωτική ζωή που σε ακολουθεί. Είναι η αποδοχή και η λειτουργικότητα/σκοπιμότητα της επιλογής. Η αποδοχή, διότι ζεις σε μια κοινωνία που έχει κάτι από πνευματικότητα και ένα υπερεγώ που σε ανατροφοδοτεί και η λειτουργικότητα, που σημαίνει ότι έχεις ένα αποτέλεσμα που μπορεί να είναι ή να γίνει απτό σήμερα ή αύριο, από εσένα ή από άλλους.

Οι εκπρόσωποι και παρουσιαστές της συμβολικής ζωής, εκτός από τους καλλιτέχνες, τους ποιητές, τους σκηνοθέτες, του σεναριογράφους και όλους τους ανθρώπους που είναι ερωτευμένοι με την ιδεατή ζωή, είναι και οι πραγματικοί απλοί άνθρωποι που είναι ερωτευμένοι με την δημιουργία, που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκαν είναι αυτός που θα τον εμπνεύσει να παράγει για τον εαυτό του, τον άνθρωπό του και την κοινωνία.

Οι άντρες (και όταν λέμε άντρες, πρέπει και αυτό κάποια στιγμή να ξανά ορισθεί και να μην είναι μόνο ο ορισμός από την ύπαρξη πέους, διότι αυτό σε κάνει αρσενικό, όχι οπωσδήποτε άντρα), δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς πολέμους. Δεν μπορούν να υπάρχουν χωρίς μάχες. Σε περιόδους ειρήνης (και αυτό μάχη μέγιστη χρειάζεται για να την δικαιούσε, να την διατηρείς και να την εκτιμάς), η μάχη που μπορείς να δώσεις είναι στο επίπεδο των ιδεών και στο συναισθηματικό επίπεδο. Είναι υποχρεωμένος να πολεμήσει για αυτό που θέλει. Ο πόλεμος όμως έχει μέσα πολύ θυσία. Ο έρωτας είναι θυσία. Αλλά αν γίνεται με πλήρη συνείδηση τότε δεν υπάρχει φόβος να θεωρηθείς θύμα. Αντιθέτως, ηρωισμός η παραδοχή της ύπαρξης πλούτου συναισθημάτων. Οπότε ένας ερωτευμένος άνθρωπος είναι ένας εξελιγμένος άνθρωπος και με λίγη βοήθεια θα περάσει στο τελευταίο στάδιο της πραγματικής αγάπης. Της αποδοχής δηλαδή της διαφορετικότητας του άλλου μέσω της συνειδητοποιήσεις ότι όλα είναι ελευθερία, όλα διέπονται από ελεύθερη βούληση και όλα έχουν τίμημα. Όταν αποδεχτείς την ευθύνη να προάγεις και να προστατέψεις την διαφορετικότητα τότε αρχίζεις να βλέπεις και τα κοινά στοιχεία και όχι την ομοιότητα.

Μπορεί να γίνει μεγάλη συζήτηση διότι είναι υποκειμενική και μόνο όπως είπαμε. Ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του αισθητική, και κάνει τις δικές του επιλογές με βάσει και τις αντοχές του. Αλλά όλοι έχουμε χρέος να δουλεύουμε για την πραγματική ζωή κυνηγώντας και εξελίσσοντας την συμβολική ζωή. Όλοι πρέπει δηλαδή να αποδεχόμαστε την αγάπη της μάνας που βρήκαμε, βοηθώντας την όμως να γίνει μια καλύτερη μάνα, που θα αντέχει την απόρριψη, την αυτονομία, την επανάσταση και θα επιτρέπει την αλλαγή. Μια μάνα που δεν θα μάχεται να περάσει την αισθητική της στο παιδί της, αλλά τον αγώνα για αισθητική. Μια μάνα που δεν είναι πια μόνο σύμβολο του ασυνειδήτου αλλά βοηθά να γίνουν όλα πιο συνειδητά. Αυτονόητος ο αγώνας για τη συνειδητότητα. Η γνώση δηλαδή της δράσης απέναντι στο ερέθισμα και του αποτελέσματος μετά από κάθε πράξη και αυτό θέλει ευθύνη, ευθύνη, ευθύνη.

Μια ταινία γεμάτη συμβολισμούς είναι και το "Ταξίδι στα Κύθηρα" του Αγγελόπουλου. Είναι δυνατή διότι ο Λόγος είναι σύντονος με το συναίσθημα και λιτός. Την βλέπεις και κρίνεις. Τραγούδι της ταινίας που δείχνει την δύναμη της συμβολικής ζωής, που τελικά είναι αυτή που κυριαρχεί στην ζωή που ακολουθούμε.
 

ΑΧ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΧ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΑΧ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΑΧ!!!!

Πρώτη δημοσίευση στις 4/10/2014


Η Ελλάδα έχει μείον 20 χιλιάδες Έλληνες φέτος από ότι την προηγούμενη χρονιά. 10,2 είναι η μονάδα θανάτων και 8 η μονάδα γεννήσεων. Με τις προβλέψεις αυτές το 2030 το 35% του πληθυσμού θα είναι άνω των 65 ετών.

Σήμερα πείνα, ανεργία και εξαθλίωση επικρατούν στην Ελλάδα του μνημονίου. Τερτίπια πόλιτικά, πολιτικών δολοφόνων, ψεύδη, τρομοκρατία, τρομολαγνία, υποσχέσεις, ξεπουλήματα, παραμυθολογία, προδοσία, υποσχέσεις σωτηρίας και δεν κουνιέται φύλλο.

Η μόνη τάχα αντίδραση, η εναλλαγή στην εξουσία και η ενδυνάμωση φασιστικών και εγκληματικών μορφωμάτων, μήπως και γίνει κάπως η δουλειά. 6μιση εκατομμύρια έλληνες στα πρόθυρα της φτώχειας με βάση διεθνείς ορισμούς και αριθμούς και εμείς συνεχίζουμε να ακούμε τον έναν και τον άλλον χωρίς κριτική σκέψη και δράση μαζική και στοχοκατευθυνόμενη, με οδηγό το κοινό καλό.

Η αλλαγή παραμένει όνειρο θερινής, φθινοπωρινής, χειμερινής και εαρινής νυκτός. Ελπίδα και απελπισία παντώς καιρού και εποχής. Μέχρι πότε ηττοπάθεια;  Μέχρι πότε ρε γαμώτο μας;;!!!

ΨΗΦΙΣΑΤΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΕΙΔΑΤΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ; ΤΩΡΑ ΤΙ ΑΚΟΜΑ ΣΑΣ ΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΩΡΙΜΑΣΕΤΕ;;;;;;;
 

ΜΑΓΙΚΟ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΟΛΟΓΙΟΜΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Μύθος, Ποίηση, Έρωτας, Φως, Γυναίκα.
Αυγουστιάτικο φεγγάρι.
Σύμβολο συμβόλων.
Αγνότητα και πίστη.
Ρομαντισμός και πραγματικότητα.
Η απόδειξη ότι αν το ονειρευτείς, το ζεις.























 

The Weeknd - Can't Feel My Face

Χορεύοντας με κλειστά μάτια πάνω σε οριζόντια σπείρα...................!!!!!!!!

Είμαι καλά, είμαι χάλια, είμαι ανεξάντλητος, είμαι εξουθενωμένος.
Πεινάω, χορταίνω, κρυώνω, ζεσταίνομαι.

Είμαι εδώ, έχω φύγει.

Τρέχω, τρέχω, ξαποσταίνω, τρέχω, πέφτω, σηκώνομαι, κοιτώ, αγγίζω, πονώ, ξεφυσώ, ξανατρέχω.

Θέλω να γελάσω, θέλω να κλάψω. Γελώ, κλαίω.
Ανασαίνω, ξεχνώ, θυμάμαι, δεν παίρνω ανάσα, σκάω, λαχανιάζω, μαθαίνω.
Στέκω. Στέκω. Στέκω. Ταξιδεύω, ταξιδεύω, ταξιδεύω.
Συλλογιέμαι, μελετώ, παραλογίζομαι, εκλογικεύω, αφαιρώ, προσθέτω, φωνάζω, σιωπώ και τρέχω.

Όλα είναι πάνω σε τροχιά σπειροειδή.

Βαδίζουμε πάνω σε ένα ανοξείδωτο και πλαστικό ελατήριο, με αναρίθμητα ναδίρ, ζενίθ, καμπύλες ανωδικές και καθοδικές, νοητές ευθείες, ανόητες αποφάσεις, αυτονόητες επιλογές, που διαρκούν όσο και η συστολή ή η διαστολή του.

Η φυγή από την πλάνη του είναι η κατανόηση του μηχανισμού του.

Ποτέ υποταγή, ποτέ υποταγή, ποτέ υποταγή.

Λύση καλή και αγαθή, είναι η τοποθέτηση αυτού του ελατηρίου προς κάθετη κατεύθυνση και όχι προς οριζόντια. Γιατί η άνοδος είναι σίγουρη και σταθερή, και η πτώση αργή και διασκεδαστική, ως η ζωή να καταλήξει στο τελικό συμπέρασμα.

Στιγμούλες, στιγμές, χρόνος, ιστορία, αιωνιότητα. Βίος, ζωή, χρέος, ήθος, ελευθερία, ανθρωπιά, άνθρωπος, κοινωνία, λαός, ευδαιμονία, εξέλιξη, αλλαγή, ροή, ρυθμός, αρμονία, γαλήνη.

Αν σε αγαπώ, να με αγαπάς.
 

Μια νύκτα πριν την ημέρα, έκλεισα τα μάτια μου, όχι για να ξεκουραστώ, όχι για να κοιμηθώ.

Μια νύκτα αστρόφωτη πριν την ανοιξιάτικη ημέρα, έκλεισα τα μάτια μου όχι κουρασμένος, μα ούτε νυσταγμένος.

Μια νύκτα αστρόφωτη και φεγγαρολουσμένη, πριν την χαρμόσυνη ανοιξιάτικη ημέρα, έκλεισα τα μάτια μου που πολλά θολά θώρησαν και στραβά θωρούσαν, για να αποκλείσω εικόνες που με μπέρδευαν και το μυαλό ζαλίζαν.

Εκείνη την νύκτα, για πρώτη φορά ονειρεύτηκα και είδα όραμα ζωντανό και τόσο θελκτικό.

Δεν με νοιάζει έτσι είμαι εγώ. Μου αρέσει να ονειρεύομαι. Μου αρέσει να βλέπω κρυμμένες αλήθειες σε μια παράξενη διάχυτη σύνθετη πλοκή.
Είδα το άφθαρτο και αιώνιο κυρίαρχο παιδί να παίζει κα να χορεύει. Τα δύο πανανθρώπινα χαρακτηριστικά που συνθέτει το κινούμενο συναίσθημα ή η συναισθηματική κίνηση. Τα δώρα της φύσης.

Ο χορός και το παιχνίδι. Η ψυχή και το σώμα. Ο λόγος και η ομιλία. Η αγάπη και η αγκαλιά.

Για πρώτη φορά κλείνοντας τα μάτια μου είδα τα ολάνοικτα, τα αστραφτερά και ομιλούντα μάτια σου. Είδα τα μάτια σου και ένιωσα ότι ο χρόνος σταμάτησε μόνο για να προσκηνύσω στην ειλικρίνια σου, μόνο για να γονατίσω μπροστά στην αληθινή ουσία σου, μπροστά στο μήνυμα σου και στην υπόσχεση μου για λύτρωση και ζωή.

 

Από τότε δεν ξανά άνοιξα ποτέ τα μάτια μου. Βουβός και χωρίς όραση από τότε. Η λιτότητα σου με δίδαξε σύνθεση. Η πολυπλοκότητα σου μου έμαθε τι είναι απλό.

Από τότε άνοιξα την καρδιά μου και είπα ας χαθώ και χαοθώ από αιμοραγία για την στιγμή σου, για την στιγμή μου, για την αγάπη που δεν ζητά και δεν θέλει, αλλά παίρνει ότι της χρειαζεται. Παίρνει από την ζωή που δεν την βολεύει επειδή ξέρει ότι αξίζει να αγαπά, να την αγαπά.

Αν σε αγαπώ, να με αγαπάς.

Μίκης Θεοδωράκης - "Ποιός τη Ζωή μου..." Μακρόνησος 14/9/2013

Στο πόδι κομματικές οργανώσεις της ΚΟΑ του ΚΚΕ για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών

Στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών μπήκαν από την πρώτη στιγμή οι οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στους δήμους περιμετρικά του Υμηττού.
Μέλη και οπαδοί του Κόμματος, Κνίτες και Κνίτισσες, έσπευσαν να συνδράμουν στη μάχη κατά των πυρκαγιών στην Ηλιούπολη, τον Καρέα, την Αργυρούπολη και το Βύρωνα.
Παραμένουν στα σημεία που πλήττονται και συγκροτούν συνεργεία για να αντιμετωπίσουν τη δύσκολη κατάσταση. Παράλληλα συγκροτούν ομάδες περιφρούρησης για δασικές εκτάσεις όμορων δήμων, όπως στην Καισαριανή που ο κίνδυνος πυρκαγιάς είναι μεγάλος, επομένως απαιτείται προληπτική φύλαξη.
Παράλληλα, από νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής, μελή του ΚΚΕ και της ΚΝΕ από τις οργανώσεις Αγίων Ανάργυρων - Καματερού και Ιλίου βρίσκονταν στο πάρκο Α. Τρίτσης στο Ίλιον για να το περιφρουρήσουν από το ενδεχόμενο εκδήλωσης πυρκαγιάς. Άλλωστε στο παρελθόν το πάρκο έχει αποτελέσει στόχο εμπρησμού αρκετές φορές.
Επιπλέον οι εκλεγμένοι του ΚΚΕ με το ψηφοδέλτιο της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στους δήμους Αγίων Ανάργυρων - Καματερού και Ιλίου, έκαναν παρεμβάσεις στις δημοτικές αρχές προκείμενου να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μετρά αντιπυρικής θωράκισης του πάρκου, που είναι πνεύμονας πράσινου για τη δυτική Αθήνα και το λεκανοπέδιο συνολικά. Αντίστοιχη παρέμβαση έγινε και στη διοίκηση του ΑΣΔΑ.